Waarom we onze IP65-verwarmers in een ‘martelkamer’ plaatsen
Badkamers zijn in feite een nachtmerrie voor elektronica. Er is veel stoom, er spatten steeds druppels water rond, en de temperatuur kan op korte tijd van ijskoud naar extreem heet gaan.
Als je een infraroodverwarmer met IP65-classificatie verkoopt, is het niet voldoende om alleen maar een waterdichte afsluiting te hebben. We hebben al te veel apparaten gezien die er in de verpakking prima uitzagen, maar na drie maanden gebruik niet meer werkten. Daarom gebruiken we tests onder hoge vochtigheid. We proberen op deze manier de verwarmer kapot te maken, zodat jouw klanten dat niet hoeven meemaken.
Het probleem met ‘waterdichte’ afsluitingen
IP65-classificaties zijn goed om stof en waterstraaltjes tegen te houden. Maar rubberen afsluitingen zijn niet eeuwig houdbaar. Elke keer dat de verwarmer wordt aangezet en uitgeschakeld, zetten de materialen zich uit en krimpen ze weer. Na honderden keer dit proces ontstaan er kleine, onzichtbare openingen. Hierdoor kan vocht binnendringen. Zodra het vocht bij de bedrading of de lampterminals komt, kan dit leiden tot roest of kortsluiting.
Om dit te voorkomen, plaatsen we onze verwarmers dagenlang in kamers met hoge vochtigheid. Op deze manier testen we de afsluitingen tot ze het begaven. Als een afsluiting in ons laboratorium faalt, passen we het ontwerp aan. Het is veel beter om nu al alles goed te controleren, dan later te moeten omgaan met defecte producten.
Omgaan met de hitte
Infraroodlampen worden enorm heet, terwijl het buitenste deel van de verwarmer koel en vochtig blijft. Dit creëert een soort ‘vacuüm’ dat vocht richting de heetste delen van de machine trekt. We noemen dit ‘creepage’. Hierdoor kan er een klein elektrisch circuit ontstaan op een plek waar dat niet zou mogen gebeuren. Als dit gebeurt, gaat de verwarmer kapot. We besteden veel tijd aan het kiezen van materialen die deze spanning kunnen weerstaan, zonder dat ze het begeven.
Het balansprobleem
Je zou denken: “Maak de afsluiting gewoon strakker!” Maar er is een probleem: als we de afsluiting te strak maken, blijft de hitte binnen. Het is net alsof je een regenjas draagt in een sauna: je blijft droog, maar je wordt verbrand. Als we de waterdichte afsluiting te goed ontwerpen, zonder rekening te houden met de manier waarop de hitte kan ontsnappen, gaan de elektronische onderdelen letterlijk kapot.
Het is een delicate balans. We gebruiken het ouderingsproces om deze balans te vinden: het vocht moet buiten blijven, terwijl de hitte wel kan ontsnappen. Op deze manier krijg je een verwarmer die echt lang meegaat.